Digipete.nl

Greymouth

Vandaag zijn we dwars over het Zuidereiland gereden van Kaikoura aan de oostkust naar Greymouth aan de westkust. Maar die reis startte pas om half 10. Eerst stonden namenlijk de dolfijnen op het programma. Om half 6 ‘s-morgens vertrok de bus naar de Delphin Encounter alwaar de zwemmers hun wetsuit konden aantrekken en de niet-zwemmers, zij moesten maar even wachten. Op naar de boot en varen maar. Na een tijdje varen werden de dolfijnen gevonden. De zwemmers van boord en badderen met die geit, ehh…..dolfijn! Het werd mij allemaal iets te veel want ik kreeg last van zeeziekte. Na een plastic emmer gedeeltelijk gevuld te hebben ging het alweer een stuk beter. Steeds weer verplaatste de boot zich naar een plek waar weer meer dolfijnen waren en steeds weer werden de zwemmers in het diepe gegooid. Uiteindelijk werd toch de terugtocht aanvaard en om 9 uur waren we weer bij het dolfijnen-centrum.
Om half 10 dus onderweg naar het westen. Er werd besloten om een kleine omweg te maken via Westport om zodoende een mooie rit te kunnen maken over de kustweg naar Greymouth. Bij Westport eerst nog een mooie wandeling gemaakt over de klif waarna we nog een korte stop zouden maken in Punakaiki. Hier hebben we de zogenaamde Pancake Rocks (oftewel pannekoek-rotsen) bekeken. Tenslotte zijn we veilig gearriveerd in Greymouth.
Morgen vervolgen we onze weg zuidwaarts langs de westkust naar Fox Glacier. Als het weer het toe laat gaan we hier maandag met een helicopter de gletsjer op.

Ik kan jullie allemaal een beetje blij maken. Ik heb hier de mogelijkheid en tijd genoeg om een kleine selectie van de tot nu toe 670 foto’s (info voor Ivo: BRUTO) te verwerken in een kleine diashow. Bij deze dan:

Kaikoura

Wij zijn in Kaikoura aan de oostkust van Nieuw Zeeland. Vanmorgen om 9 uur (we konden eens uitslapen) zijn  we vertrokken vanuit Picton.  Vandaag zou een rustige reisdag worden (‘s-morgens dan). We verlaten Picton via de wijngaarden en komen vervolgens op de kustweg terecht. Na de koffiestop maken we een tweede stop en wel in de bocht van een baai waar een soort zeehondenkolonie is. Rond de middag arriveren we in Kaikoura, waar we eerst inkopen gaan doen in de plaatselijke supermarkt. Dan door naar het Panorama Motel waar we zullen overnachten. De naam Panorama Motel is goed gekozen, want vanuit onze kamer hebben we vrij uitzicht op de oceaan. Na onze spullen binnen gezet te hebben, vertrekt de bus alweer. De Whale Watch staat op het programma. We varen met een katamaran de oceaan op in de hoop live Sperm-Whales te kunnen zien. Bij diverse stops gaat de kapitein luisteren via de sonar of de walvissen in de buurt zijn en ja hoor, volgens hem zijn we niet voor niets gekomen. nu maar wachten tot ze zich laten zien. En inderdaad, even later is daar een hele echte walvis. Eerst ligt hij ca. 30 meter van onze boot uit te rusten, adem te happen en te spuiten. Dan vertrekt hij weer en bij de duik zwiept zijn staart hoog boven het water uit. En dat heb ik natuurlijk op de foto staan. Even later herhaalde het gebeuren zich met een andere walvis en zijn we doorgevaren naar een plek waar men dolfijnen verwachtte. Ook dat klopte, een school van ca. 100 dolfijnen zwom en sprong rondom onze boot.
Toen het walvissen-avontuur afgelopen was, zijn we met een aantal personen nog een korte wandeling over een klif gaan maken.  Het was toen al half 7 dus het avondlicht deed mooie dingen voor de fotogenieke plekjes.
De foto-teller staat ondertussen op 550.
Morgen moeten we heel vroeg op. Om half 6 vertrekt de bus voor het zwemmen met dolfijnen. Ik ga zelf niet zwemmen maar ga mee als toeschouwer. Na de dolfijnen vertrekken we naar de westkust, naar Greymouth.

Ik merk dat jullie mijn artikelen zorgvuldig lezen en zelfs mijn blunders jullie opvallen. Natuurlijk heb ik in de Furneaux Lodge geen half bier besteld maar een halve liter bier (en daarna nog een). Ik heb de tekst in het bericht van gisteren reeds aangepast.

Nog steeds Picton

Vanmorgen om haf 8 moesten we verzamelen in de haven van Picton. De water-cab lag klaar om ons de Queen Charlotte Sound in te brengen. Een tocht van ca. een uur bracht ons eerst op een eiland waar alle roofdieren verdwenen waren en zodoende barste van de zeldzame dieren. Niet dat ik er een gezien heb, maar het was wel leuk. Om half 11 werden we weer opgehaald door de post-boot die ons tijdens zijn postronde afzette op Ship Cove. Ship Cove is een historische plek. Hier heeft Captain Cook voet aan land gezet in 1770 en hij heeft deze plek ook gebruikt als pleisterplaats om reparaties uit te voeren en voorraden in te slaan. Op Ship Cove staat een groot monument ter ere van Captain Cook. Hier is tevens de start van de Queen Charlotte Track, een wandel/fietsroute van 71 km die zich uitstrekt van Ship Cove tot Anakiwa. De bedoeling was dat we een stuk van 15 km gingen lopen tot de Endeavour Inlet (Endeavor was trouwens de naam van het schip van Captain Cook). De helft van onze groep ging deze uitdaging aan, de andere helft begon 4,5 km verder, in Resolution Bay. De eerste 45 minuten gingen stevig omhoog tot de uitkijkpost. Daarna ging het eerst flink omlaag om vervolgens glooiend langs de kust te vervolgen. De route liep vrijwel geheel door bosgebied waardoor de temperatuur ook goed te doen was. Na de beklimming kwam ik helemaal in mijn element en zette goed de vaart er in. Het resultaat was dat ik vrijwel iedereen inhaalde en maar 10 minuten na de eerste twee arriveerde in de Furneaux Lodge alwaar ik maar gelijk een halve liter bier heb besteld. De tocht van 15 km had uiteindelijk 3 uur en 20 minuten geduurd. Nu maar wachten op de rest; om 4 uur ging de postboot weer terug naar Picton.

Dit was 29 januari, morgen is het vrijdag en dan gaan we naar Kaikoura. Daar gaan we walvissen kijken. Tenminste, als ze zich laten zien. Er bestaat tijdens deze trip – in deze periode – ook de kans dat we Orka’s zien.
Duimen maar………

Picton

Zo, dat was het Noordereiland. Vanmorgen om half 9 met de veerboot de grote oversteek gewaagd. Toen we de haven van Wellington verlieten en het ruime sop kozen, werd de zee onstuimig en ging het hard waaien. We zijn op open zee! Ik heb nog een tijdje op dek 10!! – het zonnedek – vertoefd maar ben toen gauw naar binnen verhuist. Op dek 7 heb ik snel de luie stoelen op het voordek ontdekt, mijn I-pod aangezet en een beetje gesoest op de klanken van The Allmann Brothers Band. Toen ik weer langzaam bij mijn positieven kwam waren we reeds in rustiger water beland. We waren de Marlborough Sounds binnengevaren, een soort fjordengebied. In dit soort gebied zullen we deze week nog meer vertoeven. Na een uurtje door deze sounds gevaren te hebben, legden we aan in de haven van Picton. We zijn nu officieel op het Zuidereiland.
Aangezien onze kamers in de Americano Inn nog niet gereed waren had Bas – onze reisleider – een alternatief idee in gedachten. Het was “toevallig” lunchtijd en hij wist een leuke gelegenheid op 20 minuten rijden. Marlborough – zo heet deze streek – is in tegenstelling tot wat de naam misschien suggereerd, niet de streek waar die rode pakjes sigaretten worden gekweekt. Het is eerder een bekend wijngebied en je ziet dan ook overal wijngaarden. Wij kwamen terecht bij de Cellar Door & Cafe van Saint Clair Family Estate Wines in Blenheim. Hier hebben we in de tuin genoten van een heerlijke lunch en als je dan toch op een winery bent, de Pinot Gris smaakte me uitstekend. Ons hotel in Picton is weer een soort motel. Dit soort gelegenheden kom je veel tegen hier in Nieuw Zeeland. Je moet dan denken aan een kamer met een klein keukentje zodat je zelf kunt koken, zou je dat willen. In Picton blijven we 2 nachten.
Morgen worden we vervoerd met een watertaxi over de Marlborough Sounds om aansluitend een ca. 5 uur durende wandeling te gaan maken. Na afloop van de voettocht ligt de taxi dan weer hopelijk op ons te wachten.
Vrijdag verlaten we Picton dan weer en gaan we naar Kaikoura en dan wordt het tijd voor de walvissen en dolfijnen.

Dit was de reisinfo, nu nog wat algemene zaken.
De foto-teller staat op 380 (bruto).
Het gaat goed met mijn ego, mijn leeftijd werd door een reisgenote ongeveer gelijk geschat aan die van haar zelf en zij is 39 lentes. Ik heb mij net voor de eerste keer geschoren deze vakantie en de reacties waren positief. Nu we het toch over leeftijden hebben, mijn kamergenoot is 2 weken jonger dan ik en die schatten ze ouder……
De zonnestralen hebben aardig wat impact op mijn lichaam gehad; ik was aardig verbrand en mijn nek is nu flink aan het vervellen. Ben benieuwd wat daar voor hoofd onder zit.
Jullie hebben het vast gemerkt, zo af en toe voeg ik een externe link toe bij plaatsen die ik bezocht heb. Indien mogelijk zal ik dit blijven doen zodat jullie ook op de officiële sites kunnen bekijken wat ik hier uitspook.
@Bert: bedankt voor het googelen naar de Wanganui cq. Anduin Rivier, ik ben blij dat Google mij al zo snel kan vinden.
@Diana: ik hoop dat het oefenen voor de Kenndymars ook zonder mij goed verloopt. Zoals je hebt kunnen lezen ga ik morgen weer een stevig stukje trainen.
@Jo: Ik hoop dat je het ABG van sommige reageerders kunt volgen. Een antwoord in het ABK is niet verplicht maar mag altijd. Ondertussen blijf ik mijn stukjes gewoon in het ABN schrijven, dan kan heel Nederland er eventueel van mee genieten.
@Ivo: Mijn eerdergenoemde kamergenoot gebruikt een Nikon D70s, weet niet of dat wat is
@Allen: Dit was het voor vandaag, morgen meer nieuws…..

Wellington

Een oud Chinees spreekwoorde luidt:

Wie zijn lezers te veel verwent, schept te hoge verwachtingen…..

En wat blijkt, zoals alle Chinese wijsgeer klopt ook deze stelling weer. Mijn laatste berichtje was alweer 3 dagen geleden en gelijk worden horden trouwe lezers wantrouwig, ongeduldig of ongerust (of een combinatie van voorgaanden). Dit vraagt om een uitleg. Ik zal dit doen aan de hand van een verslag van de afgelopen dagen.
Zondag stond de grote wandeling over de Tongariro Crossing op het programma. Om 7 uur ‘s-morgens stond de shuttle op ons te wachten bij het Skotel om ons naar het vertrekpunt te brengen. Daar stond een hele massa mensen klaar om datzelfde traject te gaan overbruggen. De Tongariro Crossing is een bergpas van ca. 18 km. met een hoogteverschil van 900 meter waar een tijd voor staat tussen de 6 en 9 uur. De route gaat over smalle, kronkelende paadjes die steil tussen de bergen omhoog gaan. Het wegdek is niet bepaald egaal, denk rustig meer aan rotsen in alle soorten en maten (neem dit aub letterlijk!). De beklimming viel mij zeer zwaar mede door het feit dat ik reeds de hele week aan het snotteren ben (lang leve de airco) en onder invloed van de grote hitte. Wat de temperatuur betreft, bij vertrek om half 8 was het nog aangenaam maar hoe dichter tegen de middag werd het steeds warmer tot ca. 30 graden. Combineer dat met een heldere hemel en geen zuchtje wind en mijn punt is duidelijk. Ik ben de hele dag opgetrokken met een van onze medereizigers die met hetzelfde probleem kampte. De route bracht ons vandaag ook langs een decorstuk van The Lord of the Rings en wel Mount Doom. Er was de mogelijkheid om met een 3 uur extra wandelingetje de top van deze berg te beklimmen maar gezien mijn conditie heb ik hier van afgezien. Om 16:00 uur waren we bij het eindstation van de Tongariro Crossing en stond de shuttle al weer klaar. Bij terugkeer in het Skotel waren we allen aan rust toe, veel rust. Na het eten ben ik doodmoe mijn bed in gekropen en een lange nacht vol dromen volgde. De Tongariro Crossing is een zeer zware tocht die mijns inziens vooral geschikt is voor goed getrainde lopers. Ben ik dat? Ik weet het niet, geoefend in ieder geval wel, maar genoeg getraind???? Aan internetten kwam ik in ieder geval niet meer toe.

Maandag vertok de bus alweer vroeg vanuit Whakapapa Village. De tocht ging eerst naar de Whanganui River, de langste rivier van Nieuw Zeeland. Hier was een 3 kwartier durende tocht geplande met Jet Boats. Wat volgde was een tocht met – inderdaad – vrij snelle bootjes over een prachtige brede rivier met zeer steile zijwanden die me heel veel deed denken aan de beelden van de Fellowship of the Ring op de rivier Anduin. Of dat klopt moet ik bij thuiskomst nakijken. Onderweg gaven de piloten nog leuke uitleg over de geschiedenis van de rivier. Tevens was de Whanganui River druk bevolkt met kanovaarders. Na de boottocht ging de bus verder over gravel-roads naar het Maori-verblijf oftewel The Marai. Op deze historische site werden we op traditionele wijze welkom geheten en konden we de slaapzaal betreden (let wel, blootsvoets). Een half uur later ging de bel voor de overheerlijke lunch waarna een rustige middag volgde. Op de Marai heerst een serene rust en het weer was uitmuntend. Het avondeten werd bereid in een Hangi en natuurlijk door de Hangi-man, Uncle Ben. Bij de Hangi wordt wordt het eten geheel ingewikkeld in folie en natte doeken en in een gat gelegd wat vantevoren met vulcanische stenen is verwarmd. Het resultaat is fantastisch. Vurrukkulluk gewoon. ‘s-avond stond ons nog een show te wachten. Ik had hier geen hoge verwachtingen van, zal wel zo’n commercieel kunstje zijn voor de vreemde toeristen. Maar nee, het viel 1000% mee. Het toeval en ons geluk was dat er 2 oudere – blijkbaar belangrijke – dames van een andere Maori-stam op bezoek waren en dat gaf een heel aparte wending aan de avond. Zeer indrukwekkend en op momenten zeer emotioneel. De Haka met “maar” 3 krijgers lijkt minimaal maar wat een kracht gaat daar van uit. Wat moet dat zijn met een geheel rugbyteam…….ongelofelijk. Met een medereiziger was ik ver na afloop nog getuige van een kleine privé-sessie van de muzikanten; de andere toeristen waren al naar bed en zullen nooit weten wat ze hebben gemist. Jullie begrijpen het al, in de Marai was geen internet……

Vandaag was eigenlijk een dag van reizen. van Wanganui naar Wellington waar we omstreeks 13:00 uur arriveerden. En waar moet je dan zijn, natuurlijk in het Te Papa Museum oftewel het Nationaal Nieuw Zeeland Museum. Een prachtig museum van 6 verdiepingen met heel info over het ontstaan van Nieuw Zeeland, de aarde in het algemeen en alles wat met natuur te maken heeft, en dat via heel veel multimediale presentaties. Heel modern dus maar zonder het verleden te vergeten. Zeker een aanrader als je in de buurt bent.

Nog even iets over de foto’s. Het is niet dat ik geen foto’s maak, ik heb er ondertussen ruim 300 op mijn kaartje staan. Ik kan echter bijna nergens deze foto’s uploaden. Geen nood, jullie krijgen ze allemaal te zien. Morgen stappen we op de boot voor een 3 uur durende tocht naar Picton op het Zuidereiland. Dan heb ik vast weer gelegendeid voor een bericht…..tot dan!!

Whakapapa

Barbapapa Barbatruuk, we zijn in Whakapapa.
Vanmorgen op tijd vertrokken vanuit Rotorua. Eerst naar Wai-o-tapu Thermal Wonderland. Dit is een prachtig themapark over vulcanisme. Hier hebben we de hele morgen rondgezworven en gekeken naar kraters, zwavelpoelen en watervallen. Het begon trouwens met een bezoek aan de Lady Knox geiser. deze ligt even buiten het park. Deze geiser wordt met een beetje hulp aan een uitbarsting geholpen. Dagelijks om 10.15 uur vertelt een gids een verhaaltje over de geiser en gooit daarbij 300 ml. waspoeder in de krater. Even later krijgt de geiser zoiets als de hik met als resultaat een 30 meter hoge uitbarsting. Leuk om te zien maar erg commercieel.
‘s-Middags zijn we naar Taupo gereden waar we inkopen hebben gedaan voor zondag. Dit was nodig omdat we op zondag de Toringiro Crossing gaan lopen, een ca. 7 uur durende wandeling tussen 2 vulkanen door en natuurlijk moeten we daarvoor iets te lunchen meenemen. De straten van Taupo waren versierd met vlaggen van A1 GP en ook diverse etalages waren speciaal aangekleed voor de A1 Grand Prix die hier morgen plaats vindt met voor Nederland Robert Doornbos aan het stuur van de Ferrari.
We overnachten 2 nachten in het Skotel Alpine Resort. Jazeker, je leest het goed, in de winter wordt hier flink geskied. We hebben net uitstekend gegeten. Enkele personen schrokken van de hoeveelheden, zij zijn hier andere porties gewend.
Morgen dus de Tongariro Crossing. Bij terugkomst zal ik jullie berichten over de omstandigheden en de afloop.

Rotorua

3 Japanezen met een contrabas is een bekend kampvuurliedje. Ik moest daar vandaag aan denken toen wij een bezoek brachten het Te Puia park. De traditionele naam van dit park is “Te Whakarewarewatangaoteopetauaawahiao” wat zoveel betekent als “De Ontmoetingsplaats van de oorlogvoerende partijen van Wahiao”. Een mond vol en bijna onuitspreekbaar dus heel verklaarbaar waarom het park bekend is onder de verkorte naam. Te Puia geeft uitleg over de Maori-cultuur en tevens zijn er enkele modderpoelen, warmwaterpoelen en geysers te zien. Wij waren hier getuige van het traditionele Maori-welkom wat ons maandag in Wananga in het Maori-verblijf ook ten deel zal vallen. Ook waren wij getuige van traditionele weefkunst en houtsnijwerk. En welk volk kwam ik daar in grote getale tegen? Natuurlijk Japanners, want die kom je overal tegen. Rotorua is voor de Maori’s wat Alice Springs in Australie is voor de Aboriginals.
Ik moet even iets rechtzetten; ik spreek niet altijd de waarheid. In een eerder bericht meldde ik dat we hier 2 dagen blijven. Dit is niet correct. We vertrekken morgen naar Tongoriro National Park en daar zullen we 2 dagen verblijven in Whakapapa Village. Daarna het Maori-verblijf in Wananga en dan naar Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland.
Bedankt voor al jullie meelevende reacties. Het blijkt dat een medium als deze weblog goed functioneert op dit soort reizen. Blijf kijken en blijf reageren.
Ik dacht dat ik vanaf dit Backpackershotel een paar foto’s kon uploaden. Ze hebben namelijk cardreaders die CompactFlash kaartjes slikken. Alleen beweerde het systeem dat mijn kaart niet geformatteerd was en of ik dit wou doen. Natuurlijk niet, ik denk dat de reader niet compatible is met de CF-microdrive die ik gebruik. Jammer, volgende keer beter. ik heb ondertussen wel een work-around bedacht. Mijn kamergenoot Marcel is actief met een Nikon D70 en ik mocht een van zijn foto’s gebruiken. En dat doe ik dan ook met veel plezier.
Tenslotte nog een  mededeling voor de autosport fans. In het vliegtuig naar Auckland zaten een aantal Italiaanse gasten met fleece-truien aan van A1 Team Italy. Wat blijkt, komend weekend is in Taupo een A1 race. En daar komen wij morgen langs.

Whangamata

En daar zijn we weer…….
Vanuit Whangamata aan de oostkust van Nieuw-Zeeland maken we een korte koffiestop cq. internet-stop. Wij zijn onderweg naar Rotorua waar we in een National Park zullen overnachten. Wij blijven daar twee nachten en slapen ook 1 nacht bij de Maori’s. Het programma zal daar hoofdzakelijk bestaan uit de bereiding van de Hangi – een traditionele maaltijd – en veel zang en dans. Na de Maori’s – of Mauri’s zoals ze hier genoemd worden – verplaatsen we ons de laatste keer op het Noordereiland en gaan we naar Wellington. De laatste 2 weken zullen we verblijven op het Zuidereiland. Alles gaat nog naar wens, het weer is uitstekend en ik ben al een paar lokale muggen tegen gekomen.
Je ziet hier trouwens dingen die je niet verwacht. Dan heb ik het niet over inheemse planten, bijzondere huizen en andere automodellen dan bij ons maar heeel andere dingen. Gisteren in Thames bijvoorbeeld spotte ik een kantoor van – jawel – de Rabobank. En gisteren in Whitianga in de supermarkt, New World geheten, hadden ze een groot assortiment Nederlandse en Belgische bieren. Op zoek naar brood kwam ik een zakje Dutch Fruit Buns tegen en dat zijn natuurlijk krentebollen. Op zich is dat niet zo heel vreemd maar wel dat op de verpakking ook gewoon Krentebollen stond.
Ik zou jullie graag wat foto’s laten zien maar ik heb hier geen mogelijkheid om foto’s te uploaden. Ik ga er van uit dat ik vanuit Rotorua wel weer een berichtje op het World Wide Web kan achterlaten. Voor diegenen die zich afvragen wat het tijdsverschil is; het is heel simpel, het is hier even laat als in Nederland maar dan 12 uur eerder.

Whitianga

Even een kleine update vanuit Nieuw Zeeland. Na aankomst in Auckland stond Bas de gids op ons te wachten om ons naar het hotel te brengen. Een slapeloze nacht volgde, mijn ritme was waarschijnlijk verstoord en was over mijn slaap heen.
De volgende dag naar Coromandel, een schiereiland. Een kleine tussenstop in het plaatsje Thames waar gelunched kon worden. Wij kiezen voor de overbekende Subways, ook lekker in Nieuw Zeeland. De nacht wordt doorgebracht in Whitiangi. Hier blijven we 2 nachten. ‘s-avonds diner in Salt, heerlijk gegeten voor $ 6o,00 (ca. 24 Euro) en dat voor hoofdgerecht, oesters en wijn. Het is hier echt spotgoedkoop. Vandaag zijn we bij Hot Water Beach geweest, een prachtig strand compleet met lifeguards waar Duitse toestanden heersen. Iedereen graaft gaten waar warm water uit komt. Daarna naar Cathedral Cove, een prachtige wandeling naar een prachtig strand. Op de terugweg wordt gegeten in een Pub, lekker maar het duurt wel lang.
Morgen gaan we verder naar Roturua.
Het weer is nog steeds prachtig, ik ben al ietwat verbrand.

Tussenstop

Dinsdagmorgen 20 januari 2009 om 6 uur stond het vliegtuig stil in Singapore. Over 2 uur en 3 kwartier vertrekt het vliegtuig weer vanaf Changi Airport. Met een volle tank kerosine, nieuwe voorraden eten en drinken en natuurlijk een nieuw peloton bloedmooie stewardessen. De vlucht ging geheel naar wens. Niet verdwaald en precies op schema. Ten opzichte van Schiphol zijn er hier in Singapore wel wat verschillen. Ik vindt het vliegveld veel mooier en luxer en heel belangrijk, hier kun je gratis internetten terwijl dat in Amsterdam 3 Euro voor een kwartier kost. Vandaar dat ik dus weer even een update schrijf voor de thuisblijvers. Ik ben weliswaar binnen in de terminal, toch breekt het zweet mij nu al uit. Het is hier zo vroeg in de ochtend al ruim 20 graden en dan heb ik het nog niet over de luchtvochtigheid. Zo, dit gratis kwartier zit er weer op. Nu nog 10 uur vliegen en met een sprongetje over de evenaar naar Nieuw Zeeland waar we omstreeks 11 uur zullen arriveren. Al met al ben ik al vanaf maandagmorgen 5 uur wakker.
En we zijn nog maar amper begonnen……